اگر چه در برخی از موارد لکنت زبان خود به خود کاهش می یا بد و حتی با افزایش سن از بین می رود اما امکان پا بر جا ماندن آن و موانعی که می تواند در زمینه ارتباطی به وجود آورد توجیه کننده اقدامهای درمانی هستند .
همه مولفان در این باب هم عقیده اند که هر اندازه درمان لکنت زبان زودتر آغاز شود به نتایج سریعتر و بهتری منجر خواهد شد . درمانگری باید بین ۵ تا ۷ سالگی آغاز شود. در گذشته روشهای گوناگونی برای درمان کسانی که گرفتار لکنت زبان بوده اند به کار برده اند. صدها نفر از آنها را عمل جراحی کرده اند. وسایل بسیار و هزینه های هنگفت صرف شده است تا به گفتار مبتلایان به لکنت زبان مهارت بخشند. از روش هیپنوتیسم در درمان لکنت استفاده شده است. همچنین برای ایجاد برتری در یک طرف مغز از داروهای گوناگون استفاده کرده اند ولی هیچ یک از این درمانها به طور کامل موفق نبوده است. از آنجا که لکنتی ها در کنترل کردن عضلات اندامهای گویایی دچار مشکل هستند بسیاری از درمانگران توجه خود را به این جنبه معطوف می کنند. آنها به کسی که دچار لکنت است یاد می دهند تا در موقعیت های اضطراب آور پاسخهای فیزیکی خاصی بدهد.
روشهای تازه تری برای کنترل تنفس کنترل حنجره زبان لبها و فک کسی که گرفتار لکنت زبان است مورد استفاده قرار گرفته اند. با استفاده از یکی از این شیوه ها به او می آموزند که سرعت صحبت را کم و آهسته کند. به شیوه دیگری به او یاد می دهند که وقتی که احساس می کند در صحبت با زحمت و مشکل روبرو خواهد شد صحبت خود را قطع کند و پس از کشیدن نفس عمیق به صحبت خود ادامه دهد.
یکی از متخصصان گفتار و زبان به کسانی که گرفتار لکنت زبان هستند توصیه می کند که پیش از شروع صحبت آه بکشند. او علت آنی لکنت را قفل شدن و گیر کردن پرده های صوتی می داند.
در شیوه دیگری که شیوه جریان هوا نام دارد به فرد توصیه می شود تا نفس عمیقی بکشد و اجازه دهد در هنگام سخن گفتن هوا بیرون بیاید. این کار به او کمک می کند تا گفتارش روان شود.
به بعضی از کسانی که گرفتار لکنت زبان هستند می آموزند تا خودشان به گیر کردن زبانشان پی ببرند و از آن جلوگیری کنند. به آنها کمک می کنند تا به این آگاهی برسند که تکان دادن سر و دست فشردن ماهیچه های صورت بستن چشم به تاخیر انداختن کلمه های ترس آور و مانند آنها تاثیری در روانی گفتار آنها ندارند و فقط از روانی گفتار و جریان طبیعی کلمه ها جلوگیری می کنند.
بیشتر متخصصان گفتار و زبان سعی می کنند تا به فرد کمک کنند تا نگرش و نگرانیهایش را در مورد شیوه گفتارش تغییر دهد. گروهی از کسانی که لکنت زبان دارند می گویند که لبهایشان در هنگام سخن گفتن باز نمی شود. به آنها می آموزند که چگونه با این حالت مقابله کنند.
بعضی از کسانی که لکنت زبان دارند چون هنگام گیر کردن زبانشان بسیار ناراحت می شوند و احساس خجالت می کنند اغلب از صحبت کردن می ترسند و همین ترس آنها را بیشتر به سوی لکنت زبان هدایت می کند.
در شیوه های درمانی قدیم بیشتر سعی می شده است که لکنت زبان برطرف شود ولی امروزه سعی بر این است که فرد بر ترس از لکنت غلبه کند و بتواند به راحتی اشکال خود را آشکار کند و بدون احساس ترس و شرم و خجالت حرف بزند.
در سالهای اخیر کسانی که در مورد لکنت زبان مقاله یا کتابی نوشته اند خودشان نیز لکنت زبان داشته اند. پژوهشگر سرشناس گفتار و زبان چارلز ون راپیر خودش نیز لکنت زبان دارد. او سالهای پی در پی تلاش کرد تا خود را از بند لکنت زبان رها کند اما روز به روز مشکلش بیشتر می شد. او می گوید:زمانی که متوجه شدم نباید لکنت زبانم را پنهان کنم توانستم بر مشکلم غلبه کنم. بسیاری از افراد لکنتی حتی در مشاغلی به موفقیت دست یافته اند که ارتباط زیادی با گفتار دارد. افرادی از قبیل وینستون چرچیل یا هنرپیشه معروف مارلین مونرو.
بر اساس نظر وان پیر (۱۹۷۳) ضمن آنکه برخی از درمانگران به تالیف چندین روش برای درمان بیماران خود می پردازند روی آوردهای درمانگری لکنت زبان را می توان در ۶ مقوله طبقه بندی کرد.
– درمانگریهای مبتنی بر تلقین انحراف توجه و اقناع
– درمانگریهای مبتنی بر تنش زدایی
– درمانگریهای مبتنی بر آهنگ گفتار و مهار بازده
– درمانگریهای مبتنی بر تنبیه و تقویت
– درمانگریهای مبتنی بر نظریه سیبرنتیک
– روان درمانگریها٬ دارو درمانگریها و گروه درمانگریها.

به طور کلی می توان گفت لکنت زبان اختلالی است که در روانی گفتار روی می دهد و اگر چه دلایل زیادی برای آن ذکر گردیده اما دلیل قطعی آن هنوز روشن نیست.این اختلال در میان پسران بیشتر شایع است نسبت به دختران. در بسیاری از موارد با رسیدن به سن بلوغ این اختلال در کودکان برطرف می شود.اما در بعضی موارد تا بزرگسالی ادامه میابد. روشهای درمانی گوناگونی برای درمان لکنت زبان از سوی متخصصین پیشنهاد شده است. که ما به ذکر پاره ای از آنها به صورت اجمالی بسنده کردیم.