بیماری‌ آلزایمر عبارت‌ است‌ از یک‌ بیماری‌ مغزی‌ که‌ مشخصه‌ آن‌ رو به‌ زوال‌ گذاشتن‌ تدریجی‌ توانایی‌های‌ ذهنی‌ است و شکل پیشرونده ای از زوال عقل Dementia است ‌. نوع‌ سریعاً پیش‌رونده‌ آن‌ در سنین‌ ۴۵-۳۶ سالگی‌ بروز پیدا می‌کند. نوع‌ تدریجاً پیش‌رونده‌ آن‌ که‌ در آن‌ علایم‌ به‌ کندی‌ حدوداً در سنین ‌ ۷۰-۶۵ سالگی‌ شروع‌ می‌شود

مراحل‌ اولیه‌ آن عبارتند از :
فراموشی‌ وقایع‌ اخیراً اتفاق‌ افتاده‌
دشواری‌ ‌ در انجام‌ کارهای‌ نیازمند قوه تفکر‌ مثل‌ وظایف‌ شغلی‌، رسیدگی‌ به‌ امور مالی‌، یا مدیریت‌ خانه‌
تغییرات‌ شخصیتی‌، از جمله‌ ناتوانی‌ در کنترل‌ هیجانات‌ و اختلال‌ در قضاوت‌ مراحل‌ بعدی‌
مشکل‌ در انجام‌ کارهای‌ ساده‌ مثل‌ انتخاب‌ لباس‌، یا انجام‌ محاسبات‌ ساده‌ ریاضی‌
ناتوانی‌ در شناسایی‌ افراد آشنا
بی‌علاقگی‌ به‌ بهداشت‌ شخصی‌ یا ظاهر خود
مشکل‌ در غذا خوردن‌ (مشکلات بلع )
گرفتن‌ حالت‌ تهاجمی‌ و انکار اینکه‌ اصلاً مشکل‌ وجود دارد.
از دست‌ دادن‌ خودداری‌ جنسی‌
گم‌ شدن‌ در خیابان‌
اضطراب‌ و بی‌خوابی‌
از دست‌ دادن‌ کامل‌ حافظه‌، کلام‌، و عملکرد عضلانی‌ (از جمله‌ کنترل‌ ادرار و مدفوع‌)
حالت‌ تهاجمی‌ شدید
علت آن آسیب‌ برگشت‌ناپذیر یا از دست‌ رفتن‌ سلول‌های‌ مغز به‌ علل‌ ناشناخته‌است .
عوامل‌ افزایش‌ دهنده‌ خطر آلزایمر :
سابقه‌ ارثی‌ بیمار آلزایمر در خانواده
افزایش سن
این‌ بیماری‌ در حال‌ حاضر غیرقابل‌ درمان‌ است‌ و درمان‌ فقط‌ برای‌ بهبود علایم‌ انجام‌ می‌شود. تحقیقات‌ وسیعی‌ در زمینه‌ علل‌ و درمان‌ آن‌ در حال‌ انجام‌ است‌، بنابراین‌ امید به‌ پیدا کردن‌ درمان‌ قطعی‌ آن‌ وجود دارد.

عوارض‌ احتمالی‌ آن :
کاهش‌ مقاومت‌ به‌ عفونت‌ها، به‌ خصوص‌ ذات‌الریه‌ و مننژیت‌.
حملات‌ صرعی‌ و کما
اگر یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌ دچار این‌ بیماری‌ است‌، حالت‌ خصومت‌ به‌ خود نگیرید.
محیط‌ خانه‌ را طوری‌ تغییر دهید که‌ فرد بیمار دچار آسیب‌ بدنی‌ نشود.
اگر مراقبت‌ از یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌ که‌ دچار این‌ بیماری‌ است‌ را به‌ عهده‌ دارید، از دیگران‌ درخواست‌ کمک‌ کنید تا بتوانید به‌ خود استراحت‌ دهید.
از اینکه‌ نیاز به‌ استراحت‌ و فراغت‌ دارید احساس‌ گناه‌ نکنید حتی‌ اگر بیمار از این‌ مسأله‌ احساس‌ رضایت‌ نداشته‌ باشد.
اگر گروه‌ حمایتی‌ برای‌ خانواده‌ بیماران‌ آلزایمر وجود دارد به‌ آن‌ بپیوندید و اگر وجود ندارد به‌ ایجاد آن‌ اهتمام‌ ورزید.
افراد مراقبت‌کننده‌ از بیمار می‌توانند برخی‌ از مشکلات‌ بیمار را با اجرای‌ بعضی‌ کارها کاهش‌ دهند:
ـ تکرار: برای‌ بیمارانی‌ که‌ مشکلی‌ در حافظه‌ دارند شاید یادآوری‌ مکرر کمک‌کننده‌ باشد.
ـ اطمینان‌دهی‌: یک‌ گفتگوی‌ صمیمانه‌ مختصر و در عین‌ حال‌ قوی‌ می‌تواند بیمار مضطرب‌ یا آشفته‌ را آرام‌ کند.
ـ منحرف‌ کردن‌ ذهن‌ بیمار: ذهن‌ بیمار آشفته‌ و وامانده‌ را منحرف‌ کنید. قدم‌ زدن‌ با بیمار می‌تواند در این‌ زمینه‌ کمک‌کننده‌ باشد .
خیلی‌ از داروهایی‌ که‌ برای‌ مشکلات‌ دیگر مورد استفاده‌ قرار می‌گیرند می‌توانند باعث‌ گیجی‌ یا خواب‌آلودگی‌ شوند. این‌ داروها را باید حتی‌الامکان‌ قطع‌ کرد. هم‌اکنون‌ داروهای‌ زیاد دیگری‌ تحت‌ بررسی‌ هستند. بعضی‌ از آنها برای‌ کنترل‌ علایم‌ آشفتگی‌ مفید هستند.
داروهای‌ جدیدی‌ که‌ با نسخه‌ پزشک‌ تجویز می‌شوند ممکن‌ است‌ پیشرفت‌ بیماری‌ را در بعضی‌ از بیماران‌ به‌ تأخیر اندازد.
تا حدی‌ که‌ امکان‌ دارد بیمار آلزایمری‌ باید فعالیت‌ خود را حفظ‌ کند. با پیشرفت‌ بیماری‌، نهایتاً تمامی‌ فعالیت‌ها نیاز به‌ نظارت‌ خواهند داشت
توانبخشی تا حد بسیار زیادی می تواند به بهبود علائم فرد کمک کند .
گر شما یا یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌ تان علایم‌ بیماری‌ آلزایمر را دارید و یا اگر علایم‌ عفونت‌ ظاهر شده‌اند، مثل‌ تب‌، لرز، درد عضلانی‌، یا سردرد ویا

اگر شما مراقبت‌ از یک‌ فرد آلزایمری‌ را به‌ عهده‌ دارید، و از این‌ مسأله‌ بیمناک‌ هستید که‌ به‌ تدریج‌ کنترل‌ عاطفی‌ خود را از دست‌ بدهید نیاز مند مراجعه به پزشک هستید .